NaTc 的个人资料★ - - 'MiRACLe' iS IN Yo...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
11月30日 MQ No 44 ... สั่งลาเรียนจบครบทุกวิชาแล้วซินะ
หนึ่งปี กับอีก หนึ่งเดือน กับชีวิตที่ผ่านไป แล้วอะไรๆ ที่เปลี่ยนแปลง
ความสุข ความเศร้า ความเหงา ความลำบาก ความดีใจ
ทุกๆความรู้สึกที่เกิดขึ้นที่ซิดนีย์ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
พร้อมกับมิตรภาพใหม่ๆที่เกิดขึ้น
สาวน้อยชาวอินโด ผู้ซึ่งกลายมาเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิท
เพื่อนคนไทยที่ผ่านมาในชีวิต พร้อมกับเรื่องราวมากมาย
กำลังใจดีๆ ที่ได้รับมาโดยตลอด ไม่ว่า เหนื่อยยากแค่ไหนก็ตาม
มันเป็นแรงผลักดันให้ชั้น ผ่านทุกอย่างมาได้
ขอบคุณนะ ขอบคุณมากจริงๆ
ตอนนี้ได้แต่รอผลสอบซินะ สาธุขอให้ผ่านทุกวิชาเถอะ ชั้นไม่อยากกลับไปแล้วจริงๆ
ไม่อยากกลับไปเลย ให้ตายเถอะ
ขอปิดบล๊อก MQ แล้วมาเริ่มกันที่เรื่องราวครั้งใหม่ กับ TH
เซฟ บันทึกเรื่องราวดีๆที่ผ่านมา ตั้งแต่ นับถอยหลัง ... ชีวิตที่ NCELTR และชีวิต ที่MQ เอาไว้เป็นความทรงจำดีๆ
เพื่อที่ว่า เมื่อไหร่ที่เราเปิดอ่าน เราจะได้จำได้ว่า ครั้งหนึ่ง ....เราก็เจ๋งได้เหมือนกัน 11月6日 MQ No.43 ..ฉันเสียบางอย่าง แล้วฉันก็ได้มาในบางอย่างขอบคุณฝนในบางวัน ขอบคุณวันที่เสียใจ ขอบคุณเขาที่ทิ้งไป
ฉันต้องขอบคุณฟ้าในวันนั้น ที่หม่นหมอง ทุกข์ความผิดหวังจากวันนั้น ที่ได้ผ่าน มาสู่วันนี้ วันที่ฉันมีความสุข ฉันเสียบางอย่าง แล้วฉันก็ได้มาในบางอย่าง จากความทุกข์ จากวันนั้น เปิดทางสวรรค์ดีๆ เสียบางอย่าง แล้วฉันก็ได้เรียนรู้บางอย่าง เมื่อได้เจอก็เข้าใจ |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
เพลงนี้ตรงมากนะ ... แต่ตรงในแง่ที่ว่า ถ้าชั้นไม่ลำบากในวันนี้ แล้วชั้นจะรู้ได้ไงว่าการได้มาซื่งความสำเร็จมันน่าภูมิใจแค่ไหน อดทนอีกนิดนึงนัต อย่าขี้เกียจ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปด้วยดีแล้ว
11月5日 MQ No.42 ... เครียดเว้ยยยย!!สอบเสร็จไปละตัวนึง.....เสร็จมันไปแล้วด้วย
วิชานี้ เป็นวิชาที่เครียดมาก.. ถึงมากที่สุด
กลัวว่าจะทำไม่ได้ กลัวว่าจะเคว้ง .. เป็นไงล่ะ สิ่งที่กลัวก็เป็นจริงๆ
...อุตส่าห์ท่องหัวโต ... มัน...ไม่ออกซักกะตัวที่ตรูท่องมา ... เซ็ง!!
เฮ้อ .. จะผ่านมั๊ยเนี่ย วิชานี้ จะรอดมั๊ย .. แค่ขอให้ได้ P ก็สาธุ สาธุ ขอบคุณมากๆแล้วค๊าบบบ Brian
ช่วยหนูด้วยเถ๊อะ ... ให้หนูผ่านเถ๊อะ ... หนูไม่อยากเรียนแล้วเมืองนอกเมืองนาน่ะ
หนูอยากกลับบ้าน กลับไทยแล้ว ปล่อยหนูไปเถ๊อะ T_T
วันนี้นั่งเซ็งๆ หยิบรูปเก่ามาดู ...
ก็เห็นตัวเองได้ชัดว่า ตัวเองผมตรง ดูมีสุขภาพดีกว่าเยอะเลย
กลับไทยคราวนี้ ไม่เอาละ ผมหยิกหยอย เป็นเกลียวคลื่น.. ปล่อยให้เป็นผลตรงสุขภาพดีดีกว่า
เออ .. สิ่งที่เห็นก็มีอีกว่า ... ตรู หน้าอ้วนเหมือนกันนะเนี่ย
แล้วคิ้วตรู..มันจะเข้มไปไหนวะ ... ไม่เป็นไร ตอนนี้ชั้นจับกันจนไม่เข้มเท่าไหร่ละ
เฮ้อ .. ยังไม่ได้แพคของกลับบ้านเลย เหลืออีกไม่กี่วันละ
แต่ก่อนคิดเรื่องแพคของ.. หนังสือค๊าบบบ ต้องอ่านหนังสือก่อน
อีกสามวิชาเท่านั้น สามวิชาสุดท้าย ไม่เอาแล้ว พอแล้ว
อดทน อดทน ทุ่มเท ทุ่มเท .. อนาคตอยู่ในมือท่านแล้ว
อย่ามัวแต่ดูเซเลอร์มูนซิยัยนัต !!!!! กร๊ากกก (ความลับ:ตอนนี้ชั้นติดเซเลอร์มูนในยูทูปสุดๆเลยค๊าบบ)
พอ..อัพพอแล้ว เพ้อเจ้อจริงๆ ...ไปดูเซเลอร์มูน เอ๊ย ...ไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า
ชะแวบบบบ ....
"ด้วยอำนาจแห่งวงแหวนจันทรา ...จงแสดงฤทรา ณ บัดนี้ !!!!!" 11月1日 MQ No.41..ALonE... เมื่อไหร่มันจะจบๆไปซักที ....
เหงาเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
...
MQ No.40 ... SICKช่วงนี้เกิดอาการป่วย เป็นหวัดงอมแงม นอนซมซะหลายวัน
ไม่น่าเล้ยย.. มาป่วยอะไรเอาตอนนี้
อีกไม่กี่วันช้านจะสอบแล้ว ทำไมไม่เลือกป่วยเอาเวลาอื่น
ถ้าให้วิเคราะห์สาเหตุ อาจเกิดจากอากาศอันวิปริตช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา
เช่น ... เช้าออกจากบ้าน ร้อนมากมาย .. ตกบ่าย มีลมหนาวกรรโชกแรง ส่งผลให้ช่วงเย็นและกลางคืนหนาวมาก
บางเช้า อากาศร้อนจัด ตกบ่าย..ฝนตก .. เย็น อากาศเย็นน่านอน
บางวันเช้าอากาศหนาวกำลังดี .. บ่ายร้อน ... กลางคืนโคตรรร้อน..
ร่างกายชั้นเลยปรับสภาพไม่ทัน เลยพลอยให้ป่วยซะยังงี้
เหลืออีกไม่กี่วันแล้ว จะสอบตัวแรก .. ตอนนี้อ่านผ่านๆน่ะจบแล้วล่ะ
แต่เรื่องท่องเนี่ย ยัยนัตเอาไว้นาทีสุดท้าย เพราะรู้ๆกันอยู่ว่า สมองมีเมมน้อยนิด เมมได้แป๊บๆเดี๋ยวก็ลืม
พอหมดสอบวันจันทร์ สอบอีกทีก็จะเป็นวันศุกร์ แล้วก็อาทิตย์ต่อไปก็มีสอบวันจันทร์แล้วก็อังคาร
แล้วก็จบสิ้นกันซักที เทอมสอง ณ ต่างบ้านต่างเมือง
สอบคราวนี้เข้าขั้นเครียดมาก ถึงมากที่สุด ท่องเยอะเป็นบ้าเลยอะไรก็ไม่รู้
กังวลเหมือนกันนะว่าจะไม่ผ่านเอา ถึงขนาดร่ำร้องให้คุณยายบนให้ ขอให้หนูเรียนจบ -/|\-
lคุณโชคชะตา ...สาธุ -- หนูอยากจบจริงๆนะค๊าบบบ|
คิดถึงบ้านแล้วค๊าบบ คิดถึงเพื่อนๆ อยากไปเที่ยวอ่ะ
แอบไปเห็นสเปซแอนมีถ่ายรูปไปดรีมเวิล์ด..อยากไปกะเค้าจัง
แอนรับปากกันแล้วว่า นัตกลับไทยจะพาไปเที่ยว .. วู้วู้
อยากกลับบ้านแล้วค๊าบ
แต่ก็ไม่อยากให้วันสอบมาถึงเร็วๆ
สับสน สับสน สับสน
10月26日 MQ No.39 .... CouNT DowN ....HuRrr..r..r....r....
ขอถอนหายใจเป็นภาษาอังกฤษหน่อยเถอะ
ตอนนี้..เครียดจังค๊าบบบบ พี่น้องค๊าบบบ
เหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์เอง ก็จะสอบตัวแรกแล้ว
ยังไม่ได้เริ่มเลยอ่ะ
บางวิชาก็พอจะสรุปบ้างแล้วนะ ..บางวิชายังไม่ได้แตะเลยค๊าบบบ
.. ขอความช่วยเหลือด่วน ..
จะเอารอดมั๊ยฟระกรู...ตายแน่ ตายแน่
ไปอ่านหนังสือดีกว่า
ฟิ้ววว..ววว...ววว
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง..ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ ... ใช่มั๊ยค๊าบบพี่น้องค๊าบบบ 10月23日 MQ No.38 ... นับถอยหลังหายไปนานเลยเนอะ นัตเนอะ..
หายไปไหนมาล่ะเรา สบายดีรึปล่าว ..?
(เป็นไรฟระนัต?)
ช่วงที่ผ่านมา มีแต่คนทักทายกันอย่างนี้
ตอนนี้หายไปตั้งใจเรียนหนังสือค่ะ
หายไปตั้งหน้าตั้งตาทำรายงานให้เสร็จเรียบร้อย
หายไปจัดการกับชีวิตตัวเอง
หายไปเพื่อให้ใครๆถามถึง...ไง ฮ่าฮ่า
อีกไม่นานแล้วนะ ก็จะสอบไฟนอลแล้ว
ภาคเรียนที่สอง ภาคเรียนสุดท้าย ผ่านไปเร็วมากๆ
อีกสามอาทิตย์เท่านั้น นัตก็จะได้กลับบ้าน..นัตจะได้เรียนจบซักที
อีกสามอาทิตย์เท่านั้น .. นัตจะได้พักผ่อนจากชีวิตวัยเรียนซักที
บรื๊ออ ... อย่าพึ่งฝันหวานไปเล้ยยยย... ตอนนี้เอาตัวให้รอดก่อนเถอะ
อ่านหนังสือเข้าไป อ่านให้หัวโต หัวแตก .. อ่านให้บ้ากันไปข้างนึง
พ่อบอกว่า ถ้าไม่เหนื่อย ก็ไม่รู้ซิว่าสิ่งที่ได้มามันคุ้มแค่ไหน
สู้สู้ ..อีกอึดใจสามอาทิตย์เท่านั้น
นับถอยหลัง 22 วัน เรียนจบ กลับบ้านเรา
9月2日 MQ No.37 ... เปิดหู เปิดตา เปิดสมองวันนี้ ไปในเมืองมาอีกแล้ว
ช่วงนี้เที่ยวบ่อยจริงๆ เที่ยวบ่อยก็หมายถึงตังค์ร่อยหรอไปด้วย
วันก่อนก็ไปชอปปิ้งแถวๆ EastWood ได้ของกินมา ...
วันนี้ไปในเมืองไม่ได้ของกินหรอกค๊าบบบ แต่ไปซื้อหนังดูต่างหาก
วันนี้ได้เป็นต่อ ชิงร้อย สาระแน
ระเบิดเถิดเทิง รักต้องซ่อม ตีท้ายครัว
และที่สำคัญ AF ค๊าบบบบบ
พอจากไทยมานี่ หนูนัตอดดู เอเอฟเลย
รู้..ว่าดูทางเน็ตได้ แต่เน็ตที่โคตรเต่า เต่าสุดๆ
เนี่ย เจ้าของบ้านก็จะมาเปลี่ยนPackage อินเตอร์เน็ตให้ละ ให้มันเร็วมากกว่านี้
แต่กว่าจะเปลี่ยน เอเอฟเค้าก็จบไปแล้วค๊าบบบ เซ็ง!!
ถ้าให้พูดถึงเอเอฟปีนี้.. นัตว่ามันกร่อยๆนะ
ดูเซอร์ไพร์ซที่ทรูทำ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว มันชักกร่อยลงเรื่อยๆ
ความไม่แฟร์บางอย่าง ทำให้ความสนุกของรายการลดลงไปเยอะเลย
ช่างเถอะ..ทรูจะทำไงก็ช่างทรู
ถึงแม้ทรูจะรวยตอนนี้ แต่ หมดรายการทุกคนก็ดังอยู่ดี
โดยเฉพาะ น้องแจ๊ค ..คนโปรดของแม่ ...กร๊าก น้องตี๋ แล้วก็พะแพง ของนัต ฮ่าฮ่า
MQ No.36 .... RepoRt RepoRtตอนนี้มีReport ตัวสำคัญมากๆตัวนึง
งานกลุ่มอันนี้ ไม่ได้จับกลุ่มเอง แต่โดนอาจารย์จับให้
งานนี้ นัตก็เลยอดอยู่กับทิก้า เพื่อนอินโดตัวน้อย T^T
ฮ่าฮ่า..แต่รู้มั๊ยล่ะ ว่าได้ไปอยู่กะใคร
ชาวเยอรมันค๊าบบบบ ชายคนหญิงคน
อีกคนเป็นคนจีนผู้ซึ่งทำงาน full time ไม่ค่อยมีเวลาให้
งานแรกที่เราต้องทำด้วยกันคือการ present บ.ที่เรา listed ในตลาดหุ้นของที่ออส
ออกไปบรรยายว่าบ.นี้ทำอะไร เป็นยังไง ตั้งอยู่ที่ไหน สภาพการประกอบการเป็นไงโดยสรุป...
เนื่องด้วยพวกเราใหม่ในการรู้จักกัน... เราจึงมีปัญหาเกิดขึ้น
เพื่อนคนจีนผู้ซึ่งไม่มีเวลาให้กับการทำงานกลุ่ม ไม่สามารถประชุมกลุ่มได้ ไม่สามารถมาเจอกันได้เลย (เซ็ง!!)
ทางคนที่เหลือเลยคิดกันว่า เอาวะ พวกเราสามคนประชุมกันเองก็ได้ ก็ไปศึกษาบ.นี้มา แล้ววันจันทร์เอามาคุยกัน
ชาวเยอรมันผู้หญิง..คงรู้สึกไม่ยุติธรรมเท่าไหร่กับการที่พวกเราต้องมาทำงาน แล้วชาวจีนคนนั้นไม่ได้ทำอะไร
จึงส่งเมลไปบอกว่า งั้นคุณช่วยทำแล้วกัน เสร็จแล้วยังไง เมลมาบอกคำตอบ.. เค้าจะเอาคำตอบของชาวจีนมาร่วมประชุมด้วย
สิ่งที่เราต้องทำมี 4 ข้อ... คุณชาวจีนคนนั้น ทำมา 2 ข้อ แล้วบอกว่า เนี่ย ทำให้สองข้อแล้วนะ ที่เหลือให้พวกคุณทำ
เมื่อเปิดดู อยากจะบ้าตายว่า ที่คุณทำน่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลย แล้วเลือกข้อง่ายไปทำทำไมฟระ ข้อยากๆทำไมไม่ทำ ....
เชื่อมั๊ยว่า คุณเยอรมันผู้หญิง เมลไปด่าค๊าบบบบบบ
บอกว่าขี้เกียจรึไงถึงทำมาแค่นี้ ชั้นบอกว่าให้ทำให้หมด .....
คุณคนจีนก็ด่ากลับค๊าบบบ บอกว่า จะให้ทกคนทำให้หมดเลยเหรอ
เนี่ยก็แบ่งเบาภาระให้สองข้อแล้วไง ยังไม่ถือว่าช่วยอีกเหรอ ไม่พออีกเหรอ
ด่าตอบกันไป เถียงตอบกันมา... ยัยนัต นั่งอ่านอย่างเดียว..ไม่ขอมีส่วนร่วม
อึ้งเลยมั๊ยค๊าบบบบ ด่ากันยังงี้ ต่อไปกลุ่มจะเป็นยังไง..
งานชั้นจะรอดมั๊ย ... ชั้น..จะรอดมั๊ย
เซ็ง... ทำไมอาจารย์ต้องจับกลุ่มอย่างงี้ให้ด้วยวะ เซ็ง เซ็ง
8月26日 MQ No.35 ... ชีวิตร่วมกับคนอื่นอพาร์ทเท้นท์นัต เคยเล่าให้ฟังแล้วว่ามีห้องอยู่สามห้อง
ณ ตอนนี้ มีนัต คนจีน (ไอตัวเล็ก) แล้วก็คนจีนอีกคน(ไอโวยวาย)
ไอตัวเล็กเนี่ย เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่นัตย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านนี้ทีแรกแล้ว
เค้าน่ารักนะ ยิ้มแย้ม แจ่มใส สะอาด เงียบ เหมาะที่จะอยู่ด้วยได้
แต่ไออีกคนนี้ซิ ช้าน จะบ้าตายกับเค้าจริงๆ
เค้าเสียงดัง โวยวาย พูดเยอะ ทำอะไรก็ปึงปังไปหมด โดยไม่เกรงใจถึงชาวบ้านคนอื่น
ปิดประตูที เสียงดังมากๆ ปิดทีก็ปัง ทำเอาสะดุ้งเฮือกทุกครั้งไป
สกปรกล่ะก็ที่หนึ่ง... กินไร ก็ทิ้งไว้นั้นแหละ ทำกับข้าวไว้เลอะแค่ไหน ก็ไม่เคยเก็บกวาด
คราวนั้นมีอยู่ทีนึง นัตพึ่งกลับมาจากไทยเมื่อคราวปิดเทอมนั่นแหละ
เข้าครัวมาแทบตกใจ..
ขยะมีสามถุงใหญ่ / เตาเลอะไปด้วยเศษอาหาร / ไมโครเวฟ แทบจะเป็นถังขยะดีๆ เศษอาหารเปรอะเต็มไปหมด
ส่วนตัวนัตเอง..ก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนสะอาดเอี่ยวอ่องมากเท่าไหร่
แต่แบบนี้ รับไม่ไหวจริงๆ ทนอยู่กันเข้าไปได้ยังไงฟระ
ชั้นเลยจัดการเก็บกวาดทั้งหมดทุกซอกทุกมุม แล้วก็จัดการรายงานเจ้าของห้อง
ว่าไม่ไหวแล้วววว ช้านนทนอยู่กับคนพวกนี้ไม่ไหวแล้ววว ช่วยบอกเค้าที
เจ้าขอห้อง ก็จัดการให้นะ .. ก็บอกเค้าว่าให้ทำความสะอาด
หลังจากนั้นไม่นาน... ไมโครเวฟที่เอี่ยมอ่องจากการทำความสะอาดของชั้น
กลับเปรอะไปด้วยเศษอาหารอีกแล้ว .... เฮ้อ ! ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว
จริงๆแล้วเราไม่ได้เป็นคนเรื่องมากเวลาอยู่ร่วมกับคนอื่นเลยนะ
เพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนปรับตัวง่าย อยู่กับคนอื่นแล้วเข้ากับคนอื่นได้ง่าย
แต่เจอยังงี้ไม่ไหวเหมือนกันนะ.. ไม่รู้จะทำไงนอกจากตามเก็บกวาดซะเรื่อยไป
ยังกะชั้นเป้นแม่บ้านประจำอพาร์ทเม้นท์ซะงั้นตรู
8月24日 MQ No.34 ... Nat in H.i 5เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา มีอีเมลส่งมาถึงเรา ประมาณว่าจากเพื่อนคนนึงชวนให้Join Hi.5
ไอ Hi.5เนี่ย เคยได้ยินนะ เคยรู้จัก แต่ไม่คิดจะทำมันมาก่อนหรอก
เห็นเค้าชวน ก็เลยแวะเข้าไปดูหน่อย .. ก็เห็นมีให้กรอกอีกเมล กรอกๆๆ ไรไม่รู้
สุดท้าย เอ้า เราเป็นสมาชิกHi.5จนได้
เมื่อได้เป็นสมาชิกเข้าจริงๆ ก็เริ่มสำรวจละ ว่ามันคืออะไรกันแน่ ใช้งานยังไง
เมื่อเริ่มเรียนรู้ได้ที่ก็พบว่า Hi.5ชาวบ้านเค้ามันเจ๋งจัง แล้วทำไมของเรามันธรรมดาจังฟระ
ก็เริ่มศึกษาเพิ่ม จะตกแต่งไง ทำยังไง ทำ Slice ยังไง
ตอนนี้ Hi.5 เรา ก็ถือว่าธรรมดา พอมีอะไรๆกะเค้าบ้าง แต่ก็ขี้เกียจทำแล้วล่ะ ช่วงนี้รอ แอดเพื่อนอย่างเดียว
ข้อดีอีกอย่างที่พบจาก Hi.5ก็คือ เราได้เจอเพื่อน ที่เราห่างกันไปนานมากๆ โดยบังเอิญ
เนื่องจากเราต่างเป็นสมาชิก Hi.5เหมือนกันก็เลยมาเจอกันใน Hi.5ซะเลย
ช่วงที่ได้เห็นเพื่อนๆสมัยมหาลัยขอAdd Friend แล้วดีใจมากๆ ยังกะรวมรุ่น
แล้วยิ่งได้เห็นว่า กลุ่มบัญชี ญ.หญิงเรา ก็มี Hi.5 account เป็นของตัวเอง
กดเข้าไปดูก็จะเห็นรูปรุ่นพี่รุ่นน้อง รุ่นไหนต่อรุ่นไหน เต็มพรืดไปหมด
คนไหนเรารู้จักก็เปิดเข้าไปดู ขอเข้าไป add ก็ได้รับรู้ความเป็นไปของพี่ๆน้องๆเยอะเลยทีเดียว
ดีใจจัง ที่ได้เจอหลายๆคน ดีใจที่ได้รู้ความเป็นไป
ขอบคุณ Hi.5 จริงๆ นะ
8月9日 MQ No. 33 .... เหนื่อยนะ รู้บ้างมั๊ยเนี่ยช่วงนี้เป็นเทศกาลอัพบล็อก
วันนี้ก็มีเรื่องมาเม้าท์อีกนั่นแหละ
วันนี้ไปเรียนวิชา inter financial management มา .. วิชาไรฟระ โคตรยากเลย
อะไรก็ไม่รู้อ่า อัตราแลกเปลี่ยนอ่ะ สูตรที่ไหนก็ไม่รู้มาเต็มไปหมดเลย
นั่งฟังอาจารย์สอนไป ฟังรู้เรื่องนะ แต่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว
ทิก้า ที่ว่าจะมาเรียนด้วย มันก็ย้ายหนีแล้วอ่ะ มันว่ามันจะไม่สู้
เหลือดิชั้น เพียงลำพัง..จะเอาตัวรอดได้มั๊ย ก็ต้องมาคอยลุ้นกัน
มด..เพื่อนคนไทยที่นี่..ผู้ซึ่งเคยผ่านมรสุมลูกนี้มาแล้วเมื่อเทอมที่แล้ว บอกไว้ว่า...
"วิชานี้มันมีประโยชน์นะพี่..แต่อาจารย์น่ะ อธิบายไม่รู้เรื่อง ต้องอ่านเอาเอง"
ชั้นก็เข้าใจเลยว่า เออ ฟระ...อ่านเอง ก็อ่านเอง เข้าใจเอง เรียนรู้เอง
เอาน่า...ถึกสู้ต่อไป เพื่อให้ได้มาซึ่งความรู้ ความเข้าใจ เพื่ออนาคต
เหนื่อยจัง... เหนื่อยสุดๆเลย เทอมนี้ ยัยนัตจะตายมั๊ยเนี่ย
กะว่าจะเอาเกรดดีๆ ท่าทาง งานหนักอีกแล้ว
เหนื่อยนะ รู้บ้างมั๊ยเนี่ย ...??? 7月10日 MQ No.31 ... ทริปนี้คุณแม่ขอร้องเสาร์อาทิตย์ที่แล้วไปบ้านเรามีทริปกัน
ทริปนี้ ตั้งเค้ามาตั้งแต่ต้นว่าจะไปนอนค้างคืนกัน
แต่แล้วก็มีอุปสรรคเล็กๆ ให้เปลี่ยนเป็นไปเช้าเย็นกลับ
แต่ซักพัก อุปสรรคก็ถูกคลี่คลาย ... สรุปว่าไปเสาร์ กลับอาทิตย์ค้างคืนนึงเหมือนเดิม
ในที่สุด ชั้นก็ได้ไปทะเล ขี่เจ้าบานาน่าโบ๊ทสมใจละ
ดำสมใจ ไม่สบายสมใจ
ไม่สบายเป็นไรน่ะเหรอ ... ก็ไอบานาน่าโบ๊ท มันพาเราสำลักน้ำทะเล ซักหลายสิบอึก
ขึ้นมาข้างบน อาบน้ำ จะเตรียมกินข้าว ชั้นก็เดินโซเซ ปวดท้อง คลื่นไส้ แล้วก็อ้วกเอา อ้วกเอาซะงั้น
ตอนดึก เลยต้องซัด โจ๊กอีกรอบ เนื่องจากตอนเย็น กินไรไม่ได้เลย
เอ่อ กินโรตีกล้วยหอมด้วย
ไม่รู้เป็นไร มาทะเลไม่ได้กินโรตีกล้วยหอม เหมือนมาไม่ถึง...
7月2日 MQ No.30 ... วันนี้ไม่มีชื่อเรื่องเรื่องราวที่กำลังจะเล่า เกิดเมื่อวันนี้เอง ... เมื่อนัตกับครอบครัวต้องไปงานศพญาติ
แล้วได้เจอกับคนแบบหนึ่งซึ่งมีอยู่ในสังคม
ฉากนี้เกิดขึ้น ในขณะที่นัต คุณแม่ คุณพ่อ และน้องมีน นั่งอยู่ในงาน
คุณป้าคนนั้น กับลูกสาว เดินเข้ามานั่งอยู่ทางซ้ายของคุณแม่และชั้น
เมื่อทางครอบครัวชั้นเห็นเค้าทั้งสองเดินเข้ามา ก็หันไปทักทาย สวัสดี รับไหว้ กันตามอายุ
แล้วก็หันกลับมานั่งท่าปกติ เหมือนอย่างที่พวกเราได้ปฏิบัติกับญาติ และคนรู้จักกันอื่นๆ
ด้วยสาเหตุที่นั่งข้างกันหรืออย่างไรไม่รู้ คุณป้าคนนั้นได้เปิดฉากถามคุณแม่นัตว่า
"คุณพี่คะ ไม่ทราบว่า นั่นลูกสาวคุณพี่เหรอคะ"
"ค่ะ" คุณแม่ชั้นตอบ
ชั้นหันไปยิ้มให้ แล้วกล่าวคำว่า สวัสดีพร้อมยกมือไหว้อีกรอบ
"ลูกสาวคุณพี่ เรียนอยุ่ที่ไหนเหรอคะเนี่ย" ชั้นอึ้งๆ ทำหน้างงๆ นึกในใจว่า ตรูหน้าเด็กยังงั้นเลยเหรอ แล้วพลางตอบไปกลับไปว่า
"เรียนจบแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังเรียนต่ออยู่" ทางคุณป้าถามว่า ชั้นเรียนที่ไหน ทำไมกลับมา ชั้นก็ตอบไปตามตรง
คุณแม่ชั้นเลยถามกลับไปว่า "แล้วลูกสาวพี่ เรียนอยู่ที่ไหนคะ" คุณป้าตอบด้วยน้ำเสียงสูงอย่างภูมิใจว่า
"เค้าเรียนหมอค่ะ ตอนนี้ ปีสี่แล้ว อยู่มศว. นี่จริงๆ เค้าได้เศรษฐศาตร์จุฬา แล้วก็ที่ ธรรมศาสตร์ด้วยนะ แต่เค้าไม่เอา บลา บลา บลา"
คุณแม่ชั้นพยักหน้า คุณป้าเค้าต่อมาอีกว่า "แต่เมื่อวันก่อนที่เจอนั่นลูกสาวคนที่สองนะคะ คนนั้น อยู่จุฬาค่ะ บลา บลา บลา" (คณะไรไม่รู้นะนัต จำไม่ได้)
คุณป้าเค้ายังดำเนินการสนทนาต่อด้วยประโยคคำถามที่ว่า "หนูจบตรีที่ไหนคะ" พอชั้นตอบไป เค้าก็ถามมาว่า
"คุณป้าขอปรึกษาหน่อยค่ะ เผอิญว่าลูกสาวคนที่สามของป้า พึ่งจะเอนท์ปีนี้ แล้วตอนนี้เค้าได้บัญชี จุฬา แต่อินเตอร์นะคะ ....
ไม่ทราบว่า ตัดสินใจถูกมั๊ย เพราะบังเอิญเค้าได้เศรษฐศาตร์ที่ธรรมศาสตร์ด้วย แต่สละสิทธิ์ไป ....
น้องเค้าพึ่งกลับมาจากฝรั่งเศษน่ะค่ะ พอดี คุณป้าของเค้าเป็นคนเลือกให้ ....
เนี่ยเค้าเรียนเก่งมากเลยนะคะ ได้ 1ใน5 ของเด็กอินเตอร์ที่ได้ exempt ไม่ต้องเรียนวิชาพิ้นฐานด้วย....บลา บลา บลา"
ชั้นและคุณแม่รับฟัง อย่างสีหน้าเฉยๆ แล้วก็ให้คำแนะนำอย่างคนที่เคยเรียนบัญชี แล้วเป็นผู้มีประสบการณ์(บ้าง)กับเค้าไป
การสนทนาครั้งนี้ กินเวลาพอสมควร ตลอดช่วงการสนทนา เต็มไปด้วยน้ำเสียงแห่งความภาคภูมิใจ ในตัวลูกสาวแล้วก็วงศ์ตระกูล
มีบ้างที่คุณแม่ของชั้นหันไปคุยกับตัวลูกสาวเค้าโดยตรง ... ลูกสาวเค้าดูคุยธรรมดา ไม่โอเวอร์ อย่างคุณแม่ของเค้า
ระหว่างที่คุยกันเค้าเอ่ยถึงว่าเค้ามีบ้านอยู่ New York แวะมาเยี่ยมญาติที่เมืองไทยบ่อยครั้ง
แล้วก็พยายามพูดย้ำว่าลูกสาวเค้าดีเลิศประเสริฐมากแค่ไหน
ชั้นได้แต่นั่งสังเกตแล้วก็ศึกษาอย่างปลงๆ พลางคิดว่า .. นี่ต้องเป็นภาพจำลองของชนชั้นหนึ่งในสังคมแน่ๆ
ที่มัวแต่อวดเรื่องของตัวเอง วงศ์ตระกูล สภาพที่เป็นอยู่ .. ต่อกัน
น้ำเสียงที่ใช้ ... กลับเป็นน้ำเสียงที่ชั้นไม่สามารถรับรู้ได้ถึงความจริงใจ...เหมือนเค้าใส่หน้ากากพูด
เพื่อให้คนอื่นได้อิจฉาชีวิตเค้าล่ะมั้งว่าเค้ามีชีวิตที่Perfect แค่ไหน
แต่ .. มันใช้ไม่ได้กับชั้นแล้วก็ครอบครัวชั้นเลย...
ชีวิตของคนเราจริงๆแล้วจะมีความสุขได้ ไม่จำเป็นต้องร่ำรวยเงินทอง การศึกษาสูง หรือแม้กระทั่งมีอาชีพที่ดี
มันอยุ่ที่ใจของเราต่างหาก ว่าเรา จะพอใจกับสิ่งที่เรามี ที่เราเป็นได้หรือปล่าว
ไม่รู้ซินะ ชั้นคิดในมุมแคบไปรึปล่าว เพราะคนบางกลุ่ม อาจมีความสุขมากกับการโอ้อวดในสิ่งที่ตัวเองมี และสิ่งที่ตัวเองเป็น
ของ Brandname ที่ตัวเองใช้ สถานที่ที่ลูกตัวเองเรียนจบ อาชีพที่ลูกตัวเองเป็น จำนวนเงินเดือนที่ตัวเอง แล้วก็ครอบครัวได้
ไม่รู้ซินะ ...ว่าคนชนชั้นสูง ชั้นจะเรียกอย่างนี้ได้มั๊ยนะ ...จะมีจำนวนเยอะแค่ไหนในสังคม
แล้วชั้นจะทนกับหน้ากาก แล้วกับความไม่จริงใจ ที่ชั้นอาจได้เจอในอนาคตได้หรือไม่ ... ชั้นยังไม่แน่ใจเลย
แต่สิ่งที่ชั้นเจอะเจอกับตัวเองตรงๆ ในวันนี้
ทุกความรู้สึกที่ชั้นรู้สึก สิ่งที่ชั้นได้เรียนรู้จากวันนี้ .... มันทำให้ชั้นชินขึ้นมานิดนึงแล้วล่ะ
6月26日 MQ No.29 .. HappY BiRthDay to My Daddyเมื่อวันที่ 25 ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดคุณพ่อที่รักของนัตเอง
เราไปฉลองกันที่จวนทอง พร้อมชวนญาติๆ มาทานด้วยกัน
กินด้วย คาราโอเกะด้วย กันอย่างสนุกสนาน
นัตไม่ได้ร้องกะเค้าหรอก มัวแต่บ้าถ่ายรูป เพราะที่จวนทองสวยมากๆ
เลี้ยงคราวนี้ พ่อพ่วงเอาวันเกิดนัตมาฉลองด้วย
เนื่องจากตอนวันเกิดนัต นัตไม่ได้อยู่ฉลองกับที่บ้าน
กินเค้กกันมันส์ไปเลย
เนื่องในวันเกิดคุณพ่อปีนี้ ของให้คุณพ่อมีความสุขมากๆ
อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทร ให้นัต น้องมีน แล้วก็ที่บ้านไปนานๆ
สิ่งที่นัตห่วงพ่อมากที่สุด ก็คือเรื่องสุขภาพ อยากให้คุณพ่อดูแลตัวเองดีๆ
ให้แข็งแรง จะได้มีแรง เถียงกะแม่เนอะพ่อเนอะ
รักคุณพ่อนะคะ .. รักแม่ด้วย รู้นะว่าแอบอ่าน
อ่อ สำหรับภาพที่ไปเลี้ยงกัน นัตอัพขึ้นสเปซแล้วน๊า 6月21日 MQ No.28 ... ความฝันกับโลกของความเป็นจริงเขียนบล๊อกคราวนี้ เริ่มด้วยชื่อ ที่อ่านแล้วคงดูงงๆ ..
เรื่องราวของตัวเองที่เกิดขึ้นช่วงที่ผ่านมา ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่มีไรหวือหวา น่าเล่า รึเก็บเป็นความทรงจำ
แต่ว่ามีเรื่องของน้องชาย..ที่เป็นที่ถกเถียง ให้ปวดหัวกันทั้งครอบครัว
เรื่องของเรื่องก็คือ น้องชายนัตคนนี้ ตอนนี้อยู่ม.5ละ
ช่วงเค้าอยู่ม.ต้น เค้ามีความฝันว่าอยากเรียนบัญชี เหมือนแม่ แล้วก็เหมือนนัต
แต่พอมาช่วงนี้ ความฝันของเค้าเปลี่ยนไป ... เค้าอยากเป็นนักดนตรี อยากเป็นนักร้อง..
ทางครอบครัวนัต ไม่ได้ปิดกั้น ไม่ได้ห้าม กับความฝันนี้
นัตพูดสอน ให้คำแนะนำเค้านะ พูดดีๆ น้ำเสียงดีๆ แต่บางที การที่เราให้คำแนะนำกลับดูเหมือนว่า เราดูน่ารำคาญ ขี้บ่น
กับแม่ก็เหมือนกัน เวลาพูดสอนน้อง แนะนำน้อง มันก็ทำหน้าเหม็นเบื่อ ทำหน้าเหมือนรำคาญๆใส่ซะงั้น
จริงๆ คนเรา จำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกของคนรอบข้างบ้างเนอะ จะเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นใหญ่เลย ก็อยู่ในสังคมไม่ได้
ในความคิดเห็นส่วนตัวของนัต นัตไม่มั่นใจกับความฝันนี้ของน้องเลย เพราะกลัวว่ามันจะไม่ประสบความสำเร็จนัก
ตอนนี้ก็ได้แต่แนะนำว่า ถ้าอยากเป็นนักร้อง อยากเข้าเอเอฟ ก็ต้องไปเรียนร้องเพลง เพื่อให้มีพื้นฐาน
ไม่ใช่เอะอะคิดว่า ได้เป็นนักร้องของวงดนตรีตัวเองแล้วจะแน่กว่าใครๆ
จริงๆ นัตก็ไม่อยากให้น้องมุ่งมั่นแต่กับการเป็นนักร้อง จนทิ้งการเรียน ไม่ใส่ใจการเรียน
ใจจริง นัตอยากให้น้องมีแผนสอง รองรับความฝันของเค้า อยากให้เค้าเอนท์ติดนะ คณะอะไรก็ได้ที่เค้าชอบ แล้วพอจะทำมาหาเลี้ยงชีวิตเค้าในอนาคตได้
นัตกลัวเค้าผิดหวัง กลัวเค้าตั้งความหวัง วาดความฝันไว้สูง แล้วไม่ได้อย่างที่ฝัน
นัตไม่รู้จะทำยังไง ที่พอจะอธิบายให้เค้าเข้าใจว่า คนเราแค่ฝันอย่างเดียวอาจไม่ประสบความสำเร็จก็ได้
มันต้องอาศัย พรสวรรค์ พรแสวง ดวง ความมุ่งมั่น ความเอาใจใส่
ไม่รู้ซิ ... เราคิดถูกรึปล่าวนะ เรื่องของความฝัน เราดูถูกความมุ่งมั่นของเค้าไปรึปล่าว..
ไม่รู้ซินะ ....ไม่รู้ซิ
 6月17日 MQ No.27 ... N76 กับเรื่องราวโชคร้ายของชั้นหลังจากที่ตระเวณหาที่ซ่อมคอมทั้งอาทิตย์ ชั้นก็ได้บทสรุปแค่ว่า Keyboard เจ๊ง
ทีแรก ไปศูนย์ VAIO ช่างที่นั่นบอกว่า คาดว่า MAinboard จะเสีย ค่าMain board อันใหม่ 15000
ไอบ้าเอ๊ย .. ฟังแล้วเหงื่อตกเลย ... ไม่น่าซุ่มซ่ามเลย
นอกจากค่า Main board ยังมีค่า Keyboard กับ Touchpad ที่ต้องเปลี่ยนใหม่ รวมๆ ราวๆ 20000 ต้นๆ
ชั้นบอกช่างเลยว่า งั้นรบกวนช่วยประกอบคืนด้วยค่ะ ดิช้าน จะเอาไปให้ช่างข้างนอกดู
วันรุ่งขึ้น ก็แวะไปให้ช่างที่พันทิปดู.. พี่เค้าดีมากๆ เช็คให้ละเอียดมาก ปรากฏว่า Keyboard เจ๊งอย่างเดียว ค่าเปลี่ยน 3000 ค๊าบบบบ
ค่อยยังชั่วหน่อยเนอะ ... ไม่ต้องเสียตังค์แพง
หมดเรื่อง Notebook ก็เป็น โทสับหายค๊าบบบ ...
ก็เลยไปถอยมาใหม่ละ เซ็งชะมัดเลย ไม่น่าหาย ข้อมูลเบอร์โทสับชั้นหายหมด
ว่าแล้วก็ .. เพื่อนๆ ที่รู้จักนัตช่วยโทรมาแนะนำตัวทีนะ จะ เมม เบอร์ใหม่
ไปละ ...
6月13日 MQ No..26 LeT iT Goปล่อย...ปล่อยให้หัวใจ ลืมวันที่เศร้าใจ
เรื่องที่งมงาย ลบมันออกไป...เสียที กี่วันแล้ว...ที่เป็นแบบนี้ มองแบบในแง่ดี แค่อีกซักที หัวใจจะดีรู้ไหม.... :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
โลกมันยังหมุนไป อย่ามัวไปเสียดาย หัวใจ...ของเรา ในเมื่อคนรักจริง อาจไม่ใช่เขา...ช่างมัน ช่างมัน เก็บใจเอาไว้เถอะนะ ไม่นานเราคงจะลืม :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: เหนื่อยพอแล้ว....กับความผูกพัน....
ทิ้งมันให้เนิ่นนาน มันก็เท่านั้น ให้มันจบไป ดีไหม... โลกมันยังหมุนไป อย่ามัวไปเสียดาย หัวใจ...ของเรา ในเมื่อคนรักจริง อาจไม่ใช่เขา...ช่างมัน ช่างมัน
เก็บใจเอาไว้เถอะนะ ไม่นานเราคงจะลืม :::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: MQ No.25 ... กลับบ้านแล้วฮับถึงบ้านแล้วเจ้าค่ะ ใช้เวลาบินไม่นาน ยังไม่ทันเบื่อ
ลุกขึ้นไปฉี่ไม่กี่ที ก็ถึงเมืองไทยแล้ว
เที่ยวบินคราวนี้ นุ่มสบาย แอร์บริการดี อาหารอร่อย
การบินไทย Smooth As SiLk อย่างที่เค้าว่าจริงๆ
ถึงสุวรรณภูมิคราวนี้ รีบเดินออกมามากๆ เพราะว่า จะรีบให้ทันไปส่งเอก
แต่ปรากฏว่า รีบยังไงก็ไม่ทันกัน ... ไม่เป็นไร .. อีกปีนึง ค่อยเจอกันก็ได้
นัตจัดการทุกอย่างเสร็จ เช็คพาสปอร์ต เอาตั๋ว ก็เดินมาหาพ่อ หาแม่ แล้วก็ยาย แล้วก็น้องๆ ญาติที่มารับ
ดีใจสุดๆเลย ที่ได้กลับบ้านซัก .. คิดถึงทุกคนจะแย่
อากาศเมืองไทยตอนนี้ ร้อนโคตร โคตร ... มันอะไรกันนักกันหนาเนี่ย
หายใจไม่ออก ... ปวดหัว ไม่สบาย ... เมื่อไหร่จะชิน..
พูดยังงี้ เหมือนคนกระแดะๆงิ ...แต่ว่ามันร้อนจริงๆนี่หว่า
อือ .. มีรูปตอนกลับมาที่สนามบินด้วย แวะชมกันได้นะ 6月8日 MQ No.24 ... SeMesTeR I EnDinGจบแล้วคร้าบบบ จบเทอมหนึ่งแล้วคร๊าบบบบ
หมดสิ้นกันซักที กับความเครียด เหนื่อย ท้อ
วันนี้ เป็นอิสระจากทุกอย่างซักที
เริ่มต้นวันดีวันนี้ ด้วยฝนตก ลมกรรโชกแรง .. จนในใจ คิดเพลินไปถึงว่า ตรูจะเดินไปสอบยังไง
สิบโมงก็แล้ว สิบเอ็ดโมง เที่ยง ... ฝน และลมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
บ่ายโมงครึ่งเตรียมเก็บขาวของเดินทางไปสอบ
พร้อมหอบร่ม คันเก่า ที่พังไปแล้วซี่นึงติดตัวไปด้วย
ระหว่างทางเดิน เดินไปด้วยความหนาวสั่น ลมกรรรโชกมาอย่างหนัก จนร่มชั้นเปิด
เวง เลย ... เวง เวงงง ร่มชั้น พังหมดยังงี้ แล้วจะเอาที่ไหนเดินกลับฟระ
คิดไป คิดมา หาทางซ่อมร่มก็นึกไปว่า ร่มมันเปิดเพราะลมมาทางข้างหลัง เราก็หันหลับเด่ะ ให้ลมมันซ่อมให้
ปรากฎว่า ได้ผลฮับ ... ร่มกลับสู่สภาพปกติ .. แต่ส่วนที่พัง ก็ห้อยต่องแต่งเหมือนเดิม ...
ระวห่างเดินไป กางเกงยีนส์ชั้นก็เปียกโชก ... หนาวก็หนาว ตื่นเต้นก็ตื่นเต้น ...
เดินถึงห้องสอบ ซักพัก ยังไม่ถึงเวลา ก็นั่งทบทวนกะทิก้าไปก่อน ...
ซักแป๊ปไม่นาน อาจารย์สุดหล่อชั้นก็เข้ามาถึง บอกว่า วิชานี้ให้เวลา 2 ชั่วโมง แล้วก็เดินแจกข้อสอบ
เอาล่ะ ... เริ่มทำข้อสอบได้ ... ชั้น เปิดอ่านข้อสอบ ที่ละข้อ ทีละข้อ
ข้อไหนทำได้ ก็พยักหน้าให้กับตัวเอง งืมๆ ... ข้อไหนไม่ได้ ก็ถอนหายใจออกมาดังๆ เฮ้อ ...!!
แล้วตั้งหน้าตั้งตาลงมือเขียน ....
สอบคราวนี้ ทิก้านั่งข้างๆ ... มันสะกิดตลอดเลย ว่านัต เปิดมั่งดิ มันไม่ได้อ่านตรงนี้มา
นัต คำตอบข้อนี้ เลขนี้ใช่มั๊ย ... ชั้นล่ะ ละเหี่ยใจ
แต่ก็ให้เพื่อนดู แล้วก็เช็คคำตอบให้เพื่อน เพราะคิดว่า เอาน่าช่วยๆกัน
วันนี้ เราช่วยเค้า วันหน้า เค้าก็จะช่วยเรา ผลัดๆกันไป...
เนื่องจากว่า ข้อสอบมันเยอะมากกก ชั้นทำข้อไหนได้ ก็รีบๆเขียนไปก่อน ข้อไหนไม่ได้ ก็เว้นที่ไว้..
ซักพัก อาจารย์บอกว่า เหลือเวลา 10 นาที จะเก็บข้อสอบแล้ว
เงยหน้าไปดูนาฬิกา เหมือนเวลาจะเลย ....สองชั่วโมงมาตั้งเยอะแล้ว เลยคิดดีใจว่า อาจารย์ใจดีนะ ให้เวลาเกินมาตั้ง 2 ชั่วโมงกว่าแหน่ะ
หันไปดูทิก้า ... มันทำหน้ายุ่งๆ บ่นๆว่า ทำไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว
ตัวนัตเอง..ไม่บ่นหรอก เพราะทำข้อที่ทำได้หมดแล้ว ข้อที่ทำไม่ได้ จะให้นั่งคิดยังไงก็ทำไม่ได้ ก็เลยไม่ซีเรียส
ก็ได้แต่เช็คข้อที่มั่นใจ ... เอาวะ ผ่านแหละวิชานี้ ....
สอบเสร็จ เดินไป Mac Cen กับทิก้า ว่าจะไปฉลองสอบเสร็จ แต่ขอแยกย้ายกันไปซื้อของกลับไปให้ที่บ้าน
นัตเดินแยกไปร้านหนังสือ เพราะจะซื้อหนังสือไปอ่านบนเครื่องบินกันเบื่อ ..
ก็ได้มาเล่มนึง ชื่อว่า I hate Valentine's Day ... หน้าตาปกน่าอ่านดีนะ .. คงสนุกแหละ
ซื้อเสร็จก็ไป Woolworth ชอบบิ้งซื้อขนมกลับไปบ้าน ไปฝากคุณยายแล้วก็น้องๆ ...
แล้วก็เดินไปฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนคนจีน ที่ร้านอาหารไทย....
ทิก้าไปไหนน่ะเหรอ ... มันบอกว่า เพื่อนมันที่มาด้วย จะฉลอง Hungry Jack...
HungrY Jack = Burger King ของเมืองไทย ไม่รู้เหตุผลอะไรถึงเปลี่ยนชื่อ ... แต่ที่นี่ Burger King จะเรียกว่า HunGry Jack
..นัตก็เลยไม่เอาง่ะ ...ไปกินอาหารไทยดีกว่า สั่งคราวนี้ เมนูเดิม กระเพราไก่ .. ราคา 10 เหรียญฮะ ... เกือบ 300 ฮะ ..
กินไป แทบไม่อยากให้มันย่อย ... เสียดายเงิน ... แพงชิเป๋ง
กลับบ้านมาก็เริ่มแพ๊คของแล้ว เก็บห้องซะจนเกลี้ยงเลยชั้น
เพราะว่าช่วงสอบที่ผ่านมา ห้องยังกะรังหนู ... ถอดไร ใสไร ก็โยน โยน โยน..ไม่เก็บไม่กวาด..
ด้วยความขยันเลยเดินไปเคลียร์ตู้เย็นด้วย เพราะจะไม่อยู่นี่ตั้งเกือบสองเดือน
ข้าวที่เคยหุงแช่ตู้เย็นไว้ก็ต้องโยนทิ้ง ... ไข่ที่ต้มทิ้งไว้ก็โยนทิ้ง
กล้วยบวดชี กับต้มข่าไก่ ที่เคยทำไว้แล้วกินเหลือ จะเก็บไว้กินมื้ออื่น ...เปิดมาดู ก็บูดแล้ว
ไหนจะไข่อีกตั้งกว่าครึ่งโหล ... ชั้นจะทิ้งมันลงได้ยังไง .. เดี๋ญวว่าจะลองถามคนจีน Roommate ว่าจะรับสัมปทานจากชั้นมั๊ย
คืนนี้ ไม่นอนดีกว่า ตื่นเต้นง่ะ พรุ่งนี้จะได้กลับบ้านแล้ว... นั่งโหลดหนังมาดู นั่งเล่นเกมส์ เดี๋ยวก็เช้าแล้ว
พรุ่งนี้ เครื่องออกจากSydney บ่ายสี่กว่า ... ถึงไทย ห้าทุ่มกว่านะคะ ...
ส่งใจมารับกันด้วย แล้วก็อย่าลืมอธิษฐานให้นัตเดินทางปลอดภัยไร้กังวล ....
 ....ได้กลับไทยแล้วโว้ย ... ชาบูชิ รอชั้นแวบเดียว .... กำลังจะไปหาแล้วววววว .... |
|
|
